Schetsen, deel 7

MN VRIEND EN HET HEMD.    *9 7

„Als ik jóu was,” adviseerde ik, mijmerend over de formule Na CL₂ + H₂ SC>4 = 2 HCL + Na SO4 — „zou ik er ’n scheut azijn bij doen — dan ontwikkel je mogelijk ’t een of ander chloorzuur — en azijn wordt ook véél gebruikt om te bleeken” ....

„Zou je meenen?”, vroeg hij.

„Daar ben ’k zeker van. En als je ’t me vraagt, dan heb ’k niks geen vertrouwen in ’t geknoei van waschvrouwen. Allemaal verouderde methoden. Om *t goed schoon te maken moet je de vetten oplossen en oxyden verwijderen, wat? ’n Wasch die wetenschappelijk behandeld wordt, kan al dat gestamp en geschrob missen” ....

Hij had ’t azijnfleschje reeds uit het stel genomen, gooide het leeg in de waschkom. De kamer begon zuur te rieken, de ruiten transpireerden straaltjes — ik pufte.

„Nou zou ’k,” meende ik, voortgaand met mijn scheikundig advies: „niet te lang laten koken, ’t Wordt pap eer je ’t weet” ....

„Godbeware,” riep hij: „daar zou je me wat geleverd hebben” ....

De dampen sloegen om z’n bezorgd hoofd.

„Ben je al an ’t wringen geweest?”, vroeg ik weder — denkend aan de pootige gebaren zóoveler waschvrouwen die ik lakens tot verdroogde worsten had zien persen.

„Dat kon ik wel eens doen,” zei hij, de kom van de kachel nemend en benauwd starend naar een barst die als een bezorgde rimpel van benee naar boven liep.

„En dan naspoelen met koud water,” improviseerde ik.

De lange, beenige jongen scheen mij ganschelijk te vertrouwen. Wasch-suggestie.

Voorzichtig goot hij het kokend azijn-water af,