Schetsen, deel 7

MN VRIEND EN HET HEMD.    195

Hij antwoordde niet, peinsde zwaar.

„Heb je,” vroeg hij na ’n poosje: „welisgewas-schen?”

„Nee.”

„Weet je soms hoé 'n waschvrouw 't doet?” „Nee.”

„Nooit gezien?”

„Nee” ....

„Ik ook niet,” zei hij.

’t Gesprek vlotte niet.

„Wat kook je toch in ’s hemelsnaam?”, vroeg ik opnieuw.

Toen sprak hij eenvoudig:

„Me hémd” ....

„Je hemd?”, lachte ik onbedaarlijk.

„Ssst!” waarschuwde hij: „’t is zoo gehoorig”. „O,” schaterde ik.

Zeldzame liefhebberij om op ’n zomerschen dag je hemd zoetjes te stoven.

„’k Heb ’t drié weken gedragen,” verhaalde hij verward: „en koud gaat ’t niet — koud geeft niks — heb ’k verlejen week geprobeerd” ....

„Heb je ’r dan maar één?”, lachte ik.

„Eén,” zei hij waarlijk met beleedigende intonatie: „eèn? Meer dan ’n dozijn!”

Mijn oogen spraken :„ ....?”

„ .... Bij de waschvrouw”, lei hij uit: „begrijp je ’t nog niet?*

Ik voelde inderdaad iets.

„Me waschvrouw had *n wasch van twee weken, kwam mét de wasch en om de centen — terwijl ’k uit was — nam de wasch weer mee en de andere vuile die klaar stond — en” ....

„Geen geld om ’r te betalen,” schatte ik als geëxperimenteerd taxateur.

„Juist,” zei m’n vriend: „als ’t de éérste is hóóp