Schetsen, deel 7

M'N VRIEND EN HET HEMD.

„ .... Varken!” ....

„Ruzie?”, informeerde ik.

„Ruzie, nee — maar walgelijk nieuwsgierig — ga zitten” ....

Ik deed aldus.

„’t Riekt hier benauwd,” zei ik spiedend: „zet asjeblief ’n raam open."

’t Was September en bijna zomersch warm.

„Kan niet — strakkies,” weigerde hij bedrukt: „in de eerste plaats heeft zij d’r kamer an de overzij van ’t plaatsje — kan ze alles afneuzen als me raam openstaat, in de tweede ben ’k bezig me kamer warm te stoken” ....

„Ben je dol — stook je vandaag?” —viel ik hem in de rede.

„ .... In de derde plaats,” vervolgde hij ongestoord: „woont ’r ’n bakker in de buurt met ’n rookenden schoorsteen en de wind is hierheen.... Enkel roet”....

Hij leek eenigszins getroubleerd. Z’n woorden waren verdacht, z’n voorkomen ongewoon. Z’n jasje dichtgeknoopt — de kraag opgeslagen.

„Puf,” stikte ik: „’t is hier niet uit te houden. Je ramen zijn heelemaal bezweet.”

„Des te beter,” zei hij gemoedelijk dampend: „hoe meer beslagen, hoe minder inkijk” ....

Waarachtig de kachel was aan en er op stond een steenen waschkom met borden toegedekt.

„Moet je ’n voetenbad nemen?” vroeg ik weer, denkend aan het waarschijnlijkste van ’t geval. Ook sonnetten-dichters plegen voeten te wee-ken, wen eksteroogen de stemming van maan, hart, blondelieije en blauwe oogen te zeer verbreken. Aan koken van ’t een of ander lekkers dacht ik geen minuut. Daarvoor had ik te veel ondervinding van eigen bereide lapjes, rijst, botjes.