Schetsen, deel 7

OUDE DOOS.

Er sprong een heer uit — en nog een heer — de bel werd geluid.

»Voor ons,” zei ik,

„Voor ons,” zei Lou.

Hij opende de deur — ik zette me voor m’n schrijftafel in de houding van een in den arbeid verrast hevig-werkend auteur.

»Bonjour Falkland!”

„Bonjour,” zei ik bedacht opstaand.

Het was m’n uitgever, die een boek van me had gepubliceerd, twéé voorschotten verstrekt en bij wien ’k ’n verjaarsdiner van peper en spijzen — z ij n lievelingskost had genoten,

„Mag ik je voorstellen — meneer W — meneer

Falkland.”

We zeiden beiden „aangenaam” en Lou — voorgesteld — zei ’t zelfde,

„Ga zitten,” vervolgde ik bedaard-stappend en stoelen aandragend.

„Nee,” zei m’n uitgever: „je moet mee” .,.. „Mée?”, vroeg ik verrast.

„’t Bakkie staat buiten te wachten. We zijn an ’t toeren en toen we hier langs rejen dacht ’k dat je óók wel idee zou hebben om ’n paar uur mee te gaan*....

„Dat is te zeggen — ik heb” — zeide ik vaag, èrg belust om dien heerlijken Meidag als grand seigneur in ’n bakkie te rijden.

„Niks geen maren,” viel hij me in de rede: „maak

je vlug klaar”____

’t Zonnetje lachte, de teer-groene boomtakken lachten, de lucht lachte, de vogels in ’t licht lachten — bij ons — excuseer den óndichterlijken overgang — rook ’t naar de kat èn naar versche bokking die we gebakken hadden.

„Heel graag dan,” zei ik opstaand: „in twee minuten ben ’k klaar.”