Schetsen, deel 7

182    NEST    ZONDER    EI.

krant met de gele lijfjes, de krant met de dingen....

En terwijl ze beangst de kooien langs keek, warm van zenuwen en angst, benauwd bij de gedachte an meneer en mevrouw, kreeg ze plots een zeer duivel-achtigen inval.

Verlegen-glimlachend, nichie niet durvend ankijken, zei ze strak:

„Geef dan maar twéé poppen — voor drie gulden samen” ....

„Die is göèd,” lachte Mien.

En in de groote kooi van de poppen, zochten ze er twee uit, een wijfje met een zwarten kop en een wijfje enkel geel.

Precies ’t gestorven paar.

Als je ze in de broedkooi van meneer en mevrouw samen zag, kon je geen verschil opletten.

„Da’s ’n pak van me hart,” zei Riek, buiten.

Ze bedroog d’r menschen wel — méér geld had ze niet.

Den volgenden dag kwamen meneer en mevrouw terug.

Die Riek was ’n tréf. ’t Heele huis keurig in orde. Nergens ’n vuiltje....

Meneer, bij de broedkooi, begon de vogels toe te spreken. Nóg geen eitje. Jammer. Of Riek dadelijk ’n ei hard wou koken.

’t Was de goeie tijd.

Goddank hij merkte niks — hè!

’t Was ook niet te zien.

En eiken dag hoorde ze nou de gesprekken over de vogels, zag ze meneer op ’n stoof klimmen om te kijken of ’r nog niks in ’t nest was. Gek — ze vochten niet met elkaar, ze sliepen op één stokje, ze gingen lief met elkander om — jammer....