Schetsen, deel 7

NEST ZONDER El.    181

„Tja, van alle prijzen," zei de koopman: »vier, vijf, tien gulden".....

„Vier, vijf, tien,” herhaalde Riek.

„Sjongens — vier, vijf, tien," herhaalde Mien, die ’t lekker vertikt zou hebben om niéuwe te koopen. As ’t in haar dienst gebeurd was.... Nou!

„En ’n pop kost ’n daalder — ’n góéie pop,” zei de koopman: „Saksisch goed is duur — je ken wel andre krijgen — maar Saksische zijn niet minder” —

De vogels in d’r kooien, kooitje naast kooitje, floten, rouleerden, zongen als kleine hartstocht-duvels, sprongen van stokje op stokje, wroetten in zaadbakjes, slurpten water.

Parkieten en rijstvogels en sijzen en vinken en putters klommen langs de tralies, fladderden, stoeiden.

’n Papegaai, in ’n sterke ijzeren kooi, stond te schelden.

’n Leeuwrik vrat van ’n graskluit — ’n foxhond in ’n mand benee, kefte, jenkte — ’n aap zat kalmpjes noten te pellen.

Het gefluit, lawaai, getsilp, geschreeuw, roezelde in Riek’s ooren — terwijl stond ze te rekenen wat ze missen kon, wat in de knip was.

Méér as vier gulden had ze niet, kon ze niet missen — d’r loon kreeg ze eerst as meneer en mevrouw werom waren.... Ach, ach.

„Kan ’k niet ’n mannetje en ’n pop voor vier gulden samen krijgen — ’t is nou toch eenmaal ’n ongeluk,” zei ze schuchter.

„Hü-hü-hü,” lachte de koopman: »vraag of je ze voor niks mag hebbe!”....

Riek stond stom. Door den winkel golfde het zil-vergerinkel, het klinken en zweven als van kristallen staafjes.

Wat nou?

In haar rooie werkhanden hield ze de krant, de