Schetsen, deel 7

180    NEST    ZONDER    EI.

„Mensch wees wijzer,” praatte nichie: „bezondig je niet — d’r zijn vogels genoeg te koop”....

„Ja, dat mot wél,” zei Riek, plotseling zéker van wat ze doen most — ’t woord had haar getroffen — d’r waren vogels genoeg te koop — liever de schaai dragen dan mevrouwen meneer bij debroeikooi laten en ze de stomme vergeetachtigheid opbiechten.

Ze nam de kooi — Mien droeg de lijkjes.

In de keuken deed ze schoon zand in de la, vulde den zaadbak, vulde ’t fonteintje — doodelijk-voorzichtig nam ze ’t eitje uit het nest.

Toen rolde ze de dooie vogels in ’n krant en met Mien samen, zenuwachtig-doorslaand over d’r stommiteit, ging ze naar ’n vogelkoopman.

De heele winkel was één gezang, één zoet weeldrig getsilp en getril.

Achter ’t groen gordijn, dat de houten kooitjes afdekte om ’t geluid niet te schel te doen worden, floten, rouleerden, schreeuwden, klaagden ze.

Het leek of een kleed van zilverschubben gekolfd en geschud wierd.

Je kon je woorden niet verstaan. Hè, wat ’n kelen zetten ze tegen mekaar op.

En toen de koopman ’t gordijn wegschoof om te laten kijken, werd het gefluit zoo bezeten, zoo uit alle kooitjes snerpend, losdaverend, zoo vlammend van aangehouden trillers, dat Riek verlegen d’r krant openfrommelde, bang was de verschrompelde, harde lijfies aan te vatten.

De koopman met z’n zwarte drankoogen nam ze in z'n stevige knuisten, bekeek ze, knikte bij ’t verhaal, zei dat ze daar niet tegen konden, brak de bekkies open, knikte nóg is, vroeg hoeveel geld ze d’r voor over had.

„Ja, wat kosten ze?”, vroeg Riek — ze wist precies hoeveel centen in d’r knip zaten.