Schetsen, deel 7

NEST ZONDER EL    179

Hoofdschuddend keek Mien naar ’t klein doode-huisje — de vierkante broedkooi met ’r uitgebouwd nestje van watten en paardehaar.

Och, wat ’n zielsjammer — in ’t nestje lei ’n lief klein eitje, zoo groot as ’n vingerhoed.

't Mannetje, bij den zaadbak, had z’n oogies nog half open — ’t wijfje, de pop, uit het broedhokje gevallen, verhongerd öp het ei, leek een hoopje veeren, enkel gele, pluizige veertjes, met het vaag gestreep der ingekrampte pooten.

Ja, ’t was èrg. De gemeenste kerel most ⁹r spijt van hebben, as-ie dat zag.

Zoo wreed was nou niemand.

„Zal ’k is vóèle?” — vroeg Mien ’t deurtje openend.

Tante knikte, huilend — en met viezig vingergebaar nam nichie ’t mannetje op, hield z’n kop bij ’r mond, ademde zoo warm mogelijk, ademde nog is — maar nee ze waren allebei dóód en verstijfd.

„Morrege komme ze thuis,” klaagde Riek, d’r handen wringend: „hij het me nog zoo gewaar-schouwd op ze te lette” ....

„’k Zou me d’r niks van antrekke,” trooste Mien die óok diende, als dagmeisje; „je het ’t toch niet met opzet gedaan. En mogelijk waren ze toch gestor-reve”....

Nee, as zij wat brak of bedierf bij d’r menschen, had ze ’r praatje wel klaar.

Tante schudde het hoofd. Ze was ’t goed gewend — de leugen lag ’r dik bovenop.

Voor geen goud zou ze meneer, die zulke kwaje oogen kon opzetten, durven voorliegen en dan had ze ’r hartzeer van — ach, ach, wat was ’t ellendig om zulke stomme dieren die op ’t nest zaten te laten verhongeren.

„^?k Wou da’k zoo dóód bleef,” zei ze, oprechtelijk levensmoe na 't geval.