Schetsen, deel 7

SHIPS THAT PASS IN THE NIGHT.    173

„Heb ’k maling an!”, riep Gerrit, ’t teer van z’n knuisten wrijvend: „gooi op dan!”

Piet stond op de ladder, reikte den bezem van Nelis en Grietje’s stok met het stroo.

„Hij durreft d’r niet op! Lijzebet!”, sarde Trijn.

„Lijzebet is je moer!”, schreeuwde Piet van omhoog: „as ’k teer an me kiel krijg!.... Doe jij ’t dan, rotneus!”____

„Hü!”, schelde Adam’s stem — en achter Piet kwam-ie an: „ga op zij boerehengst!” ....

„’k Trap je op je poote!”, dreigde Piet valsch.

„Jij trapt!”, schreeuwde Adam z’n sterk nekje uitdagend spannend: „dan rijg ’k je zóo an me mes!” ....

„Hahaha!” schaterde Griet: „jij heit niet eens ’n mes!”

„Schiet dan op zij!”, riep Adam kwaadaardig.

„Sst — jonges de veldwachter,” waarschuwde Nelis.

„Nietes!”, zei Gijs: „dat is ’m niet!”

„Anpakke!”, schreeuwde Gerrit z’n paarsbol gezichtje over de verschansing buigend: „daar komme ze!”

Z’n handen dropen van teer. De bezem stooprig doordrenkt en Grietje’s stok dompten in ’t zand. Dan, vlug als een rat, gleed-ie van den ladder en nu over het strand, pratend metgróóte-mansstemmen, de lijfjes gedrongen, de voetjes tipplend in haast, gingen ze voort, dragend den boomtak, den bezem, den stok met het stroo, die vettig glimden door ’t druipende teer.

„Verroest!” vloekte Gerrit ineens: „wié heit nou lucifers?”

Gijs die ’s Zondags rookte en als-ie eindjes vond ’r met geurig gesabbel van proefde, zocht in z’n zakken.

„Nee hoor!”