Schetsen, deel 7

172    SHIPS    THAT    PASS    IN    THE    NIGHT.

grijze strakheid, nauwlijks met rimpelbeweeg waar ’t strand was. Soms zuchtte ze flauwljes, spette een melkige streep die vergleed op ’t zand. Ze lei met den matpurperen zonbol tezaam al gegroeid — de bol op een goudzuil, een zuil van bewegend, kringelend, glansgierend sproeisel.

Zoo leek ’t water een vlak van twee starre pantsers, gekliefd door een barnende, lichtende, levende geel-dampende geul en zoo was de hemelkoepel gelijklijk een grijze, wazige oneindigheid met een rossigen vlamgloed boven en zachtjes op zij van het purperen gat in den hemel.

Het strand fleurde er grijs tegen aan.

Hoog aan de groenende, welvende, woelende duinen leien de bommen die werden voorzien voor de reis. Masten sloegen brutaal schreeuwtjes van rood, groenbijtend geel, in het grijs van de stadig stuwende wolkjes. En de rompen glimmend van teer logden op ’t zand. En de lange wimpels dof-blauw en rood waaiden één van deinende sliering naar ’t dorp met z’n rood-scherpe daakjes en schoor-steengepluim.

Op ’n duinkam, ’t kopje vinnig gestrekt, blaatte een geit en holde omlaag aan het koord en sprong met dertel gedans.

En héél in de vérre verte op ’t water, waar de zee enkel glad-grijs was met kimstreek van krijt-bleekend licht, stonden vier puntjes, vier teer-zwarte veegjes van schepen die zeilden.

Gerrit, stevig vooruit, was al op ’t schip, ’t Laddertje van de scheepmakers was-ie geklauterd en wringend de handen om ’t touw dat ’r afhing had-ie zich ópgetrokken.

„Jessus, jó, de lijn was geteerd!” schreeuwde Griet.

En de andren an ’t lachen.