Schetsen, deel 7

174    SHIPS THAT PASS IN THE NIGHT

„Wat ’n stomme honde binne we!” riep Nelis: „nou ben je even ver!”

„Zal ’k na ’t dorp loope?” vroeg Adam.

„Wel neen, jö — we hebben zat tijd —d’r staat haast geen wind en kijk wat vèr ze nog binne” ....

Al de handjes werden over de oogen geleid om de glanzing van ’t water niet te zien — alle oogjes keken naar de vérre zwarte veegjes.

„Ik zal ze wel gappe,” zei Grietje.

En weer over de duinen ging het gedraaf — de rokjes fladderden — de bloote, bruine kuitjes versmolten met ’t zand, de stemmetjes watelden. Af van het duin holden de jongens, Trijn en Grietje sloegen de rokjes om ’t hoofd, draaiden vanheupje op heupje. Blij tusschen de wanden van helmen en mos joelde het lachen, tot ze bij ’t straatje kwamen, doodstil, en wachtten om ’t hoekje op Griet die dieven ging bij moeder. Met ’t doosje rende ze terug. Moeder én grootmoeder en oom Dries en Jannie waren óok naar ’t strand. Maar toch petrolie stelen had ze niet gedurfd — teer dee ’t ’m best....

Bóven op ’t duin zaten de vrouwen, de haren gekwakt onder de mutsen. D’r knieën hurkten scherp in het rokkengespan, de klompen boorden in ’t zand. Aandachtig keken de oogen naar ’t naadren der stippen. En de mannen stonden recht op en kèken. En de kinderen kèken. Ze praatten en lachten en zwegen. Ja, ze waren ’t wel, ’t waren de loggers die ’s morgens van Maassluis waren gezeild, nou langs de kust kwamen om genacht te zeggen vóór ze op de haringvangst gingen. Allemaal mannen van ’t dorp, niet éen vreemde ’r bij.

Moeder met Jannie en Dries zaten hóóg op ’t duin. Dries spoot het sap van z’n pruim en moeder keek zwijgend.