Schetsen, deel 7

SHIPS TH AT PASS IN THE NIGHT.    171

Klittend tezaam in ’t gouden gevloei van de zon, razend, schreeuwend en stoeiend drongen ze op.

„Hou je je bekken!”, hersnauwde driftig de vrouw. D’r hoofd liep om van de drukte — en de schepen in ’t zicht.

’t Hielp. Ineens lei ’t kindergewatel, klonk bulkend alleen nog ’t gebas van ’n hond.

„Magge we olie, moeder?", vroeg Grietje gedempt in de stilte.

„Olie voor watte?”

„Fakkeltje brande! ”, schreeuwden d’r drie tegelijk.

„Nee — olie kost geld,” zei de vrouw.

„Eén scheutje maar moe!” ....

„Nee, — ik zou je danke!” Ze stompte stevig d’r eeltige vuist in den pot, schurend het zand langs de wanden. D’r vleezige arm met den paarsen elboog-knokel werd rood met strieming van strammende spieren.

„Eén scheutje moe,” zanikte Gerrit.

„As ’t niet gedaan is,” dreigde de vrouw: „mot je na bed? — Zei je dan weggaan!*

„D’r staat ’n pot teer op de Anna,” lachte weer Dries: „loop ’r maar heen!”

Het gaf stuiving van stof in ’t straatje. De bloote voetjes doorlepelden het zand dat ’t spoot en grauwelijk dwerrelde.

Vóóraan met den boomtak hóóg boven z’n hoofd rende Gerrit, Trijn kwam ’t laatst. Dwars over den weg holden ze voort, gillend en roepend, draafden de duinglooiing op, lieten zich rollen. De jongens tolden als alen zoo vlug, de meisjes sloegen de rokjes over d’r hoofd, warrelden neer dat de magere beentjes spilden in ’t blazen van ’t goed. Ze hijgden er van, klommen opnieuw achter mekaar, gelige voetjes die zakten in ’t mulzand en tipten en gleden.

Bóven had je daadlijk de zee. Ze lei met staal