Schetsen, deel 7

170    SHIPS    THAT    PASS    IN    THE    NIGHT.

En van ’t blakerend glas spette en keilde het weg, wieglend in d’andere ramen, alsof in ’t héél smalle straatje roodvlammetjes sproeiden hun dronkene licht achter toeë gordijnen.

Dries haalde galmender uit, luisterend bot naar ’t toetrend geraas, ’t zwellen en sterven der deunen.

’t Zongoud van ’t dak en ’t raam lei z’n kop in koperen glans, roodde z’n mond om, begloeide ’t vocht van z’n oogen.

Kets sloeg ’t pad vol schreeuwend getier.

Een bende blootbeenige jongens en meisjes door-stuifde het zand en stemmen klaterden schel. „Moeder, ze kömme!”....

„Ze binne d’r!”

„Haas je dan moeder!” ....

„Verdraaid as ’t kan,” zei Dries, de harmonica sluitend, die even nog kreunde met klagend gepiep.

Uit de huisdeuren kwamen de vrouwen, bindend d’r schorten. As de kindere ’t zeien, dan was ’t, dan móst ’t zoo wezen.

„Haas je maar langzaam," lachte Dries, de pruim in z’n mond kluivend: „met diè wind zijn ze in geen uur op de kust.”

„Hou je je békken!* losbarstte de vrouw in de kamer, de kinders toesnauwend: „as je ’t ééns heb gezeid is ’t genog! Ruk-ie haast uit!”

Maar mooi had ze praten. Jannie kraaide in ’t stof van den weg. Trijn schreeuwde en Piet smeet met zand. Dan had je Gerrit, ’n bul van ’n jongen met paarsbol gezicht en oogen als gitten, die sjorde ’n boomtak èn Gijs, haast ’n kérel zoo groot — de leste teelt was-ie meegeweest — èn Adam, de schooier van ’t dorp met hoofdje vierkant en stomp — èn Nelis, de smakker, die zwaaide ’n oud-molmen bezem — èn Grietje die sleepte ’n stok met windsel van stroo.