Schetsen, deel 7

166 VAN HET PAARD, DEN GEPIJNIGDEN FALKLAND,

het trottoir tot een nukkig paard (op den rijweg) „hu bonk!” te roepen — in de stijgbeugels is het paard verdwenen, tot een hypothese verworden, tot een suppositie vervaagd — in de beugels ken je uitsluitend het vlak-van-o n v a s th e i d, dat je ópwipt, schudt, raket, rommelt, doordreunt, dat je hoed van je hoofd bibbert tot je ’m ’r op vastmetselt (als je éven durft), dat je broekspijpen, je beveterde pijpen als wrange glacees langs je kuiten schuift, dat je hangbuikje doorbeeft als-of voortdurend een zwaar geladen kar voorbij je éen-steens-kamertje schobbert.

Men — de beruchte mén die èlles weet, zonder iets gegouteerd te hebben — mén beweert dat paardrijden heerlijk, gezond, genoeglijk is — ik verklaar onomwonden dat mén liegt.

De matige draf reeds is een perverse, verfijnde, onbetamelijke kwelling. In absolute rust is een paarde-zitje voor liefhebbers die geen stoel hebben, mogelijk een piquant liefhebberijtje, ’n situatie op ’t randje af: de matige drafis een straf. Ja, ik spatieer dit onvoorwaardlijk. Het moest feitelijk in vette letters. Een mensch te paard is een onlogische combinatie, eene koppeling naast of óver of beneden de orde der dingen. Voor een mensch te paard in matigen draf kun je geen superlatief vinden. Het wordt misdadig en circuswerk. Er bestaat niet één reden waarom je een spulleman die op een paard st a a t wel moet toejuichen en een auteur die er voor ’t eerst op z i t niet.

Wij nu, in meer genoemden matigen draf, hielden ons straf, drukten onze kuiten omzij ’s beests snuivende flanken, stampten onzen hoed over ons voorhoofd tot aan de fronsende wenkbrauwen, grepen het zadel met knijpende vingeren en gaven ons voorts over aan de zooeven door ons gedetermineerde lillende, schuivende, golvende onvastheid. Omkijken durf je