Schetsen, deel 7

DE SPEELBANK.

schokje, precies als met roeien. Het is niet positief frisch noch pijnloos. Doch blaren behooren bij sport en over pleisters klaag ’k niet.

Na een poosje stapvoets, porde de porder ons in wat hij noemde matigen draf  „want meneer,” zei hij: „zóó doen we ’t in geen drie uur” ....

Het werd eene gecompliceerde lichaams-wrieme-ling met gedecideerde vijandelijke stroomingen. Een stoomboot op zee, een russische schommel hebben ongetwijfeld vreemde mouvementen. Maar een paar-derug is iets aparts, iets geheel ongewoons. Op school reeds hingen platen aan den wand met 'n paarde-kop, paardepooten, en profil. In je later leven zag je duizenden paarden, paarden van de tram, paarden van de stadsreiniging, rijpaarden, bakjes-paarden, doch steeds en profil of en face. Nimmer, ’t zij op school of in de dito-des-levens toonde men je paarden en vol d’oiseau. Nu — óp een paard (in matigen draf) aanschouw je voor ’t eerst en onvoorbereid den paardenrug in vogelvlucht. Je aanschouwt met vrij wel puilende oogen de manen zooals je ze nimmer zag, de ooren zooals je ze nooit vermoedde, den hals, het hoofdstel. De geheele paard-proportie is ontwricht, gedislokeerd, verzwaard. Het paard (pèrd) is geen paard (pèrd) meer, doch een onvermoed-hooge, heuvelende, deinende, zwikkende, grollende, builende onvastheid. Je vóélt op zeker moment geen wéreld, geen luchten, geen groen, geen zand, geen zon, geen lichaam — je voelt je onvast. Voor deze (mijn rit) bestond geen onvastheid als niéuwe sensatie. Helaas ben ik nimmer dronken geweest. Een auteur moet van alles. Maar dronkenschap 1 ij k t iets reëels, iets van aangebrande biefstuk in aangebrand overvlammend vet, tegenover dit bobbelend, verzakkend, opschuimend, wèg-van-je-denken onvaste. Het is gemakkelijk om op