Schetsen, deel 7

164 VAN HET PAARD, DEN GEPIJN1GDEN FALKLAND,

„Jawel, jawel,” knikten wij taxeerend: „je doet’t in minder dan anderhalf uur as je de paarden maar anzet”.

En we accoorden den prijs voor er heen èn terug.

Het was lièf warm weer den volgenden dag.

We kregen een grijs en een bruin paard — de zoon van den eigenaar steeg op een gele hit die een veulen op stal had. Daarenboven kreeg ik een rietje om ’t dier aan te zetten als ’t minder wou. M’n broekspijpen had ’k an m’n laarzen gebonden met ’n paar nieuwe veters. Doe je ’t niet dan zitten in ’n wip je pijpen over je knieën, wat voor je zelf geen pleizierig gevoel en voor voorbijgangers geen bepaald net gezicht is. *n Ruiter met laarzen, lipjes, endjes tricot onder opgestroopte broekspijpen lijkt niet bijster elegant.

We vertrokken.

De gele hit met den porder, zal ik maar zeggen, achter ons. Ik vóor-op. Het was een charmant beest, niet hollerig, niet driftig. We vertrokken natuurlijk stapvoets. Er bestaat geen enkle reden om ’n dier dood te rijden, nog minder om te racen als je onbepaalden tijd hebt. Het ging lekker.

In ’t begin hield je ’t zadel nog secuur vast, maar naarmate het paard rustig lodderde, dorst je je tot de teugels te beperken. Alleen de beugels hinderden. Die zijn te wijd. Ze kunnen makkelijk advi-seeren er uitsluitend je voorvoet in te steken: je krijgt ’t niet gedaan. Je voet zakt er ganschelijk in, als in ’n te ouden schoen. Op *n stilstaand paard zóu ’t gaan. Maar je rijdt natuurlijk niet om ’t kunstje van teenen en beugel in rust te probeeren. En hoe meer je schoen wegzakt hoe meer de ijzeren beugel tegen je scheen schrijnt. Het geeft blaren aan je schenen, precies als met roeien aan de handen. En die blaren wrijven stuk met elk