Schetsen, deel 7

152    VRACHTJE.

En door de zware, zwarte luchten, vlamden heftige spelingen van wit en blauw-wit en paars-wit.

Mee-dreunend met ’t gerommel in de verte, kreunden de wielen. Op d’eenzamen weg met z’n wild, gejaagd stofgekolk, stof dat ópwoelde, in spiralen spoot, dorre blaren meêslierde en tegen de zwiepende knotwilgen smeet, werd de wagen grauw van beweeg met z’n ineengeschurkt vrouwtje, z’n zakken en roest, z’n duwende meid, z’n zwarten, sleep-pas-senden hond.

Toen vielen de eerste, zwaar-tikkende regendruppels en *n bliksemvlam, zóo fel-lichtend dat boomen en velden en wagen als met krijtklodders besmeten werden, berstte uit ’t wolkenzwart, splijtend het wolkenlijf aan flarden, dan als een paarse sidderstreep woelend naar d’aarde.

Sien dompte den wagen.

„Hè!”, zei ze.

„O lieve God,” zei moeder d’r handen voor de brilglazen slaand.

’t Het vlak-bij ingeslagen,” zei Sien, ’t licht nog in d^?r oogen voelend.

’n Beukende slag, die den weg dee dreunen, ’t slootwater doortrilde, ’n slag die ’t roest op den wagen met ijzergeluidjes schudde, knauwde ’r stem af.

„Help me ’r af,” zei ’t vrouwtje, zuchtend met zachte kreuninkjes alsof ze nog ziek in de bedstee lei: „help me ’r in Jezus' naam af”....

Men hun drieën scholen ze ónder den wagen, de vrouw, de meid, de hond.    _#

De regen sloeg met schuddingen neer, stortte in scheuten langszij den weg en *t felle den zwarten hemel doorgierende licht, ’t licht dat woeste stuivin-gen, berstende laaiingen had, bevlamde rauw den