Schetsen, deel 7

VRACHTJE,.    151

„’t Gaat onweeren”____

„Dat weet ’k,” zei de dochter.

Bang as moeder van onweer was — thuis kroop ze in de voddenkelder met de luiken potdicht, en s nachts lei ze onder de dekens te zweeten. Nee, onweer daar maalde zij niks om — liever honderd onweeren as één zoo’n wagen.

„As we bij de molen zijn, kenne we schuile,” zei de lamme en gelijk riep ze: „Jezus!”, kromp in mekaar.

Een fellere flits, zonder slag, dreef as ’n spartlende slang naar ’t weiland.

Het begon te waaien, plótsling rumoerig te waaien.

Blaren rolden met schorrige klacht ever den weg en een plassende stofwolk builde, sloeg dampen den wagen voorbij.

„Ken je niet harder?” vroeg de vrouw. DV handen hield ze in de voddenzakken geklauwd, d’r lippen trilden van angst.

„Harder,” smaalde de dochter: „’k Hou geen vijf telle meer uit” — en verwoed om de malle vraag van ’t mènsch dat makkelijk zegge had, bonsde ze den wagen door ⁹n kuil dat ’t oud-roest rinkelde, schudde.

Zelf werd ze nou ook wel wat angstig. Een lompe, paars-grauwe wolk met lood-zwarte kuifjes en ’n lijf zoo duvelsch-vuil dat-ie op ’t land scheen te storten, zóó volbuikig, gromde over de hoofden. De zon net achter den rand was ’r licht kwijt, straalde een daverstreep bij den horizon. En die streep vlamde schriklijk fel tegen ’t dompe loodzwart. De knotwilgen begonnen te wuiven met kirrend-schuddende takken en ⁹1 hooge gras zwiepte alsof de grond daalde en zonk.

Zwak in de verte bromde geratel alsof ’n boerekar in draf kwam.