VRACHTJE. 153
wagen met z’n stinkende botten, z’n baal vodden, z’n oud matras, z’n klompen roest.
Tusschen de wielen, de hoofden tegen de morsige veeren, zaten ze, moeder ’t achterst, de handen biddend gevouwen, de oogen gesloten.
En bij elke knersende vlamming schokte 'rmuts tegen den wagenbodem, boorden ’r ketsende brille-glazen uit ’t donker, gelijk met de groen-puilende oogen van den hond.
Zoo ondergingen ze ’t noodweer.