Schetsen, deel 7

150    VRACHTJE.

„Komt van de warmte” ....

„Ja, daar schiet ’k mee op, wè.ar ’t van komt,” snauwde de stem in ’t gras: „Je most me morgen maar alleen laten gaan — dat hou ’k niet vol!” ....

„Alléén,” zei de vrouw op den wagen en ’r stem kreeg kijvige klankjes: „wel ja zeker: dat wil alleen! Wat weet jij van handel, snotneus!"

„Tc Heb laatst oók gekocht” ....

„Je het laatst niks! — Motte we de paar cente die we hebbe verspeule? — 'k Ben gek da ’k je antwoord geef”....

„Nou en je ben te zwaar,” begon huilrig de meid: „dan mot ’r’n hond bijkomme — die doodvreter trekt niks!” ....

„’k Zal ’n paard voor je koope,” spotte de vrouw, ’r bril nijdig verduwend. En grimmig keken ’r troebele oogen door de brilglazen.

Poosje later rommelden de wielen weer over de keien.

Traag trok de hond, de borst geplet in het span.

Moeder leunde op de zakken, rekende wat ze besteed had, wat de verdienste kon wezen.

Sien duwde hijgend met voeten die de keien bekrasten, de aarde vastgrepen, ’r Paars-rood gezicht boog diep naar den wagen, *r heupen doorknoersten den rok.

Glee de zon achter ’n geelzwarte wolk, werden de knotwilgen vaal-dreigend, de weiden grauw, ’t water grijs van wolke-weerspiegling.

En een vluchtige bliksemglans vaagde in ’t vèr hemelroet.

’t Vrouwtje op den wagen optrok de knieën.

’t Blauw-schichtig licht had ’r brille-glazen bekleurd.

Angstig begon ze te praten.

„Zie je de molen?”

„Nee,” gromde de dochter.