Schetsen, deel 7

VRACHTJE,    149

Vóór moeder ziek werd hadden ze samen den wagen geduwd, met vrachies wel driémaal zoo zwaar — neem is die keer toen ze ’n hééle kar nat touw hadden gekocht! —, vóór moeder d’r verlamming liepen ze eiken dag de boerderijen af, vodden, botten, oud roest, wat V maar afviel van de boeren opzaamlend.

En samen kreeg je ’t maklijk gedaan den wagen over de énden te duwen — Kris was nooit wat waard geweest, dat krèng zonder fut.

Maar nou moeder op de wagen zat, omdat ze geen tien stappen loopen kon zonder kruk en moeder mee móst omdat die de boeren van ouds kende en omdat ze verstand van ’t vak had, an *n hoop vodden zien kon wat die woog en precies de soorten oud roest en oud koper kende — nou kon zij, met den hond, den wagen alléén sjouwen dat je dacht te bezwijken. As je nóu niks had ingeslagen ree je nog ’n zwaarte. Want ze wóóg, zoo licht as ze d’r uitzag. En nou méér as ’n uur en 'r voeten die lam an ’r beenen hingen en ’t onweer dat op kwam zetten ....

„Het gesmaakt,” zei moeder, ’t bussie bij d’r klompen leggend: „geef de hond ook wat” ....

„Kan wel wachte,” knorde Sien: „hij hellept nog al wat, de doodvreter!” ....

„Nou, maak ’m los — ’k hoor ’m hijgen,” zei de vrouw.

Wrokkig stond de meid op, schoof ’t zeel van den hond, die blij z’n bast schuddend, te jankblaffen begon en op ’t water toeschoot.

„Hoor ’m — hoor ’m,” zei moeder: „of-ie dorst had”....

Sien zat in ’t gras, de plompe voeten gespaakt over de sprieten en blommen.

Onrustig bewogen de brilleglazen.

„Ben je moe?*

.Nou — óf 'k! ’k Ken haast niémeer” ....