Schetsen, deel 7

148    VRACHTJE.

den dof-dreigend en ’n groene kikker plompte verschrikt tusschen de biezen.

Toen slurpte ze langzaam, slikkend ’t zoetlauwe vocht, ’t klukkend tegen ’r verhemelte, 't koestrend en próévend in ’r mondholte.

„Geef mij ook wat,” zei moeder ver-zittend in de zak-builen.

„Dadelijk,” hijgde de meid, nog eens scheppend en ’t kroos met ’r handvlak verwaaiend.

D’r schoen zoog vast in de modder. Kribbig van rukgebaar trok ze 'm terug dat ’t klukte van smakkend ledergezuig en gulzig dronk ze tot ze plots wee werd van ’t lauw-rilrig gekrimp van *r maag.

„Nou dan,* klaagde moeder, ’r grijs-glimmende ooge-ovaaltjes naar de zij van de sloot.

't Restant van busje spoot neer, zilverkring dwerlend.

Dan droeg ze ’t lijzig van loop naar den wagen — klukte ’t water in ’t lippentuitje der vrouw. Drie slokjes slikte ze voorzichtig, bang voor de afkoeling, zonder gepraat. Zei ze dan:

„Hoe ver is ’t nog?’____

„Mèer dan ’n uur,” zei de meid, hurkend in ’t gras.

Slikte de lippentuit tusschen de zakken opnieuw.

De ouwe handen omkomden de kroes, de elbogen stutten op de knieën en de lippen verliefd zuigend, lebberden zachtjes na elk gurgelend slokje.

„Benne we de molen voorbij ?" vroeg ze dan even asemend.

„Nee,” kribde de meid, die naar was van ’t drinken.

„De molen nóg niet voorbij,” rekende moeder: „dan is ’t langer as ’n uur.”

„Goed zoo — nog langer,” gromde Sien.

En ’r lippen saamsnauwend, dacht ze dat ’t niet ging, dat ’t op den duur gekkewerk was, dat ze ’t voortaan alléén most doen of wat anders.