Schetsen, deel 7

VRACHTJE.    147

star van licht-blikkring alsof de glazenovaaltjes geen oogen beleien.

Sien duwde den wagen.

Wel liep Kris, de hond, in ’t zeel en zette-die z’n pooten schrap, maar z’n tong hing gekromd uit z’n bek en ’t borstleer flapte telkens, zoo rot as-ie trok.

Sien, zweetend dat ’r blond haar met zwarte smakken langs de slapen zoog, hield den wagen gedompt, strakte vinnig ’r beenen, wrong ⁹t bovenlijf over den duwboom.

’r Gezichtje, ouwlijk-verhoekt met wijdstaandeooren en spitsigen neus, was paarsrood en ’t zweet tapte staag naar den maagren hals met z’n gezwel van puilende aren. ’r Mond grimde open, wrokkig van scheur en ’r uitstuggende adem brak tegen ’t razend wagengegrom, blies builen in ’t gestuif van de wielen.

„Hort dan!”, schorde ze den hond toe en een oogenblik spannender met éen hand drukkend, sponsde ze de andre over ’r gelaat, ’t zweet vortzwiepend.

Ze hield ⁹1 niet uit.

De zon leek in ⁹r oogen vuurspetten te keilen en ’t stof door de wielen gezwalpt, drong kurkig-schroeiend in ’r keel.

Ze dompte den wagen, hijgde heescher dan de hond,

„Effen drinke,” zei ze, de prop verslikkend die voor ’r keelgat wrong.

De hond strekte daadlijk de pooten, keek öm, de tong machtloos uit den slijmrigen bek.

Van onder ’t ouwe matras nam de meid ’n roestig busje en hortend naar ^?t broeiend slootje, tastten ’r voeten tusschen de biezen of ’r houvast was.

Dan langzaam bukkend voelend de klei die taaiig verzonk, als in stugge verglijding naar ’t brakwater zakte, spoelde ze ’t busje.

Glinsterkevers zigzaggend als zilverdraad, vluchtten in zwerm, hommels te gast gezogen op ’t kroos gons