Schetsen, deel 7

144    SALON DE COIFFURE.

„Knip je nou drie of vijf milimeter?” vroeg ’k verschrikt.

„Vijf,” zei ze.

„Nee, drie!” schreeuwde ik bijna. Ze had ’nstuk van de machine vergeten op te schroeven.

’k Keek in ’t spiegeltje en schrikte sterker. M’n hoofd was van boven welig, op zij vijf milimeter, van achter driè.

„Da’s niks — dat knippen we bij”----

Ze kreeg ’r schaar en knipte voorzichtig alsof ze ’n hemd onderhanden had. Pluimen en pluisjes dauw-den (om ’t poëtisch te zeggen) omlaag, ’t Regende bruine vlokken en stoppels. Dan vielen ’rheele rissen vermicellistokken, dan olieachtige — ’t was toch bakolie — proppen franje.

En hoe langer ’t duurde, hoe obstinater m’n vrouw de vijf-milimeters met de drie-milimeters en den kuif wilde egaliseeren, hoe hardnekkiger m’n hoofd verzwitserlandde.

„Als je ’t brandde met ’n stuk papier als ’n geplukte kip, zou ’t vlugger gaan!”, meende ik.

Ze gaf ’t op, verjoeg boos de kippen die schandaal voor de schuurdeur maakten.

Ik schudde het beddelaken op de beursnoteerin-gen, liep uit m’n humeur de keuken in.

„Hou je stil!”, gilde de meid, anstelleriglachend.

Zóóveel reden had ze niet.

„Wat lach je!”, snauwde ’k.

„Pischt!*, lachte ze harder.

In de gang, voor den grooten spiegel, lachte ’k mee.

M’n hoofd had van alles, kale plekken, priëeltjes. klimop-gewar, struikgewas, voetpaden, asfaltwegen, Van de kuif stond ’n ruïne. En om ’t boord kringde een schippersbaard.

„Da’s èrg prettig,” zei m’n vrouw: „nou we visite krijgen” ....