Schetsen, deel 7

SALON DE COIFFURE.    143

linkerzij. De bruine, harde stoppels slierden over m’n schouders als fijngehakt Mélisande-haar. Jammer, voor de lokken. Doen we niet tegennatuurlijk, wijsgeerde ik, met verfijnde toestellen dat te verwijderen wat de natuur ons als manlijk schoonheidsmiddel schenkt? Waarom geen baard tot aan ons buikje, geen zwierige haardos tot onze heupen? En is ’t niet makkelijker ’t te laten groeien dan ’t te knotten met ’n tondeuse.

Au. Daar zat-ie weer vast, niettegenstaande de patent-olie die langs m’n vingers droop. De moog-lijkheid bestond dat ’t bakolie was.

„*k Kan ’r van achter niet bij!”, riep ik, m’n hoofd bekijkend, wat ook de hébété-kippen deden. ’t Zag ’r anders uit dan ’k 't wel bij den kapper gezien had. Van ’t rechter-oorlel tot ergens naar de nekzijde liep een olieachtige gleuf, zwaar beschaduwd door ’t gewar er boven. En van ’t linker-ooitel naar ’n uitpuilende beddelaken-piek, diepte een kneuig cricketveldje tusschen omringend bosschaadje.

„Achter zal ik ’t wel doen,” zei m’n vrouw. Ze is handig, heeft éen of meermalen ’n poedel geschoren.

’k Moest ’n endje opschuiven naar de deur, niet te veel voor de buren.

En ze begon stevig, na de tondeuse dróóggewre-ven en onthaard te hebben.

„’t Vliegt 'r af,* zei ze: „zie je wel dat je met

’n tondeuse je zélf kan helpen”____

„Ja,” zei ik, krimpend omdat V wat haren uitgerukt werden als kropjes veldsla.

„Je wordt grijs,” zei ze.

„Ja,” zei ik: „maar als je ze’r zóó aftondeust wor ’k V kaal bij!”

„Dat komt omdat je haar zoo hard is,” zei ze kordaat doorrukkend.

Toen sprong ’k op.