Schetsen, deel 7

142    SALON DE COIFFURE.

schoenborstelbak en op een tuinstoel, naast de hark, de bezems, de schop en de kolenhokken, begon’k.

„Heb je ’n doek omgeslagen?*, riep m’n vrouw uit de keuken.

Waarachtig — ’k had ’t vergeten.

„Hier heb je ’n oud beddelaken, ” zei ze, „dat mag je houen, als je je weer knipt” ....

De zaak was compleet.

’k Boog me over het spiegeltje, zette de tondeuse in *t zijwaartsch stoppelveld, wrong de handvatten samen.

Een bruinig, pluizig afval dönsde op het bedde-laken. ’t Liep gesmeerd. Een beddinkje kroop in ’t struikgewas. Allemaal vijf-müimeter-haartjes.

Maar pijnloos ging *t niet.

Bij elk hapje ongeveer bleef de tondeuse, hardnekkig als de schaar van ^rn kreeft, in ’t haar verward en trok je dan harder om niét toe te geven, dan braken de weerbarstige haren met stugge knapjes af.

„Hij haakt telkens!”, riep ’k van uit ’t schuurtje naar de keuken.

„Dan moet je ’m oliën,” zei m’n vrouw, die aan V naaimachine dacht.

„Teun breng olie op ’n bakje!”, riep ’k.

De meid kwam in ’t schuurtje, grinnekte en Tc oliede de tondeuse.

Toen schoor ’k weer ijverig, ’r Begon al heel wat stoppelgestuif op ’t laken te vallen. De kippen die dachten dat ’r eten gegeven werd — ’t voer stond in ’t schuurtje liepen te hoop voor de deur, idio-terig kijkend naar baas in z’n beddelaken die bezig was te ruien.

Ik knipte, ’t Eene zijdje was al mooi kaal — maar van achteren kon ’k er niet bij en ’t andere zijdje was aan den donkeren kant van de schuur, ’k Draaide m’n stoel, verzette den spiegel naar de