Schetsen, deel 7

SALON DE COIFFURE.    141

M’n vrouw peinsde kort.

„In ’t schuurtje,” zei ze.

„Méén je?” vroeg ik.

„In ’t schuurtje maak je geen rommel — en dan kan de meid ’t wegvegen.”

„Goed,” zei ik.

„ .... Wacht nou even! — Leg eerst wat ouwe kranten op den grond en neem ’t keukenspie-geitje” ....

’k Had ’r wel trek in. Bij warm weer voelt ’n half-geschoren, in geen drie weken geknipt man zich een weinig ouwbakken. En ’n auteur produceert met energischer lust en ràker fantasie, als z’n kin glad of z’n baard gepunt is. Smerige schrijvers leveren verhit, hoogdravend werk — gefriseerde kùnnen niet anders dan smaaklijken arbeid ter markte deponeeren. ’k Heb ’n ruigen poëet gekend die nimmer ’n barbier bevoordeelde, wiens nagels rouwden, wiens overhemd vetpokken had. De man was niet reçu. Men bekeek dóch ontweek hem. Terwijl bijvoorbeeld Couperus ’n snoes van ’n man is, wèl gekapt, wèl verzorgd, wèl geparfumeerd. Aan ’t toiletgereedschap herkent men den aard des auteurs, an z’n borstels, z’n tandenschuier, z’n zeep. Of woudt ge beweren dat ’t uiterlijk zoo maar groeit? In werklijkheid: psychologen verwaarloozen te zeer dàt wat we doen ’s morgens (of ’s middags) als we uit bed stappen. De psychologie van het opkalefateren, de zielkundige studie van ’t onderhoud des artisten-hoofds ligt nog niet eens in de luren.

Netjes spreidde ik twee Handehhladen op den grond van ’t schuurtje, de beursnoteering — die voor mij geen zin heeft — bovenwaarts — voorzichtig stelde ’k het keukenspiegeltje tegen den