Schetsen, deel 7

SALON DE COIFFURE.

kingen brengen je tot een comble van gezond-heidspoenerij. Waarom worden hotelbedden niet gedesinfecteerd? Je kruipt ’r in! Welke voorzorgen nemen ze tegen rug- en hoofdleuningen in ’n spoorwegcoupé? Je tukt er op beddingen van andermans-microben. Waarom geen wettelijke voorschriften voor glazen, borden, lepels, vorken in ’n restaurant die in de restaurantkeukens gekudderd worden (zegt m’n vrouw)? Je eet raak. Je drinkt je biertje van een glas waarvan twee minuten vroeger ’n bacil-beladene dronk.... En zoo zou je kunnen blijven analyseeren tot in *t wanhopige.

Van de week, bij m’n barbier, baadde ik in bepein-zingen.

Toen ’k te wachten zat — Zaterdagsche drukte — werden ’r drie vóór me geschoren, ’n schipper, ’n timmerman, ’n koopman — vijfcentsklanten die met de hand werden gezeept, geschrapt met ’t zélfde mes, gedroogd met denzelfden handdoek an ’t spijkertje naast den spiegel. De schipper werd gejaapt en van den koopman sprong ’t robust vel.

Ze wreven de zeepkwakjes weg met den handdoek en de timmerman die proper was, dee ’t nóg ’ns na met ’n rooien zakdoek.

Terwijl knipte ’t barbiers-joggie de twee kindren van den schipper, twee kinderen met haarbossen als uitgepluisd teertouw, twee gezellige kinderen die zich zoolang ’t barbiersjoggie nog inzeepen moest, de hoofden doorharkten met krabgrage vingeren. Ik zeg kräbgraag, terwijl ’k geenszins door sadistischnaturalistische neigingen bij deze descriptie gedreven word —: ’n amoureus naturalist zou van een salon de coiffure op het platteland een zóó geraffineerde beschrijving kunnen geven, dat geen lezer rustig op z’n stoel bleef. Ik mag en wil en kan ’t niet.