Schetsen, deel 7

KRUGER HELPT BEGRAVEN.    121

gedreun dat dorps-ernstig verstierf in zwaarmoedig gezweef. Zóo had je ’t dikwijls gehoord, vroeger en nu. Als de klok luidde wist je de kerk met ’r spitsing van toren, de kerk met ’r forsche kontoeren naast de roode daakjes van ’t dorp — als de klok luidde was ’r ’n dóóie.

„Meneer! Meneer!” riep een stem.

„Ja?”, zei je opschrikkend.

„Kruger is overgekomme!....”

„Kruger — voor wat?”

„Om te helpe begrave!”

„Jawel!” glimlachte je wijs.

„Nee, waarachtig, meneer! De óüwe Kruger zélf!” Ze zei ’t zóó ernstig, de vrouw — d’r oogen lichtten zoo stevig van wéten — dat je aarzlend uit ’t raam boog.

„Wie heeft ’t je wijs gemaakt?”

„Niks wijsgemaakt, hoor! Hij is d’r — ze hebbe ’m gezien!”

De slagen der klok, zwaar en zwart, bromden — de vogel op ’t dak floot met zoete rouleering — terwijl

sprak de vrouw, bijna verheugd----

»Hij is d’r! — Antjeheit ’m gezien — toen die uit de tram stapte. — En waarom zou-die niet? D’r is ’n Transvaler gestorve!..., Twéé jaar het-ie in Transvaal meegevochte — nou wou Kruger d’r bij weze — om te helpe begrave — zoo waar as ’k hier sta” ....

„’k Zou ’t maar niet te zéker geloove!” .... „Geloof u ’t dan niét,” zei ze kwaad: „ik ga kijke!” D’r heupen sjokten al voort — de geelblonde haren schuimden in ’t licht. En de musschen schichtig opstoven uit ’t zonbad.

Klopperden klompjes over den weg, mal-sterke kinderklompjes, als klappers zoo rammlend. ’n Schelle kinderstem schreeuwde: