Schetsen, deel 7

n6    NIEUWE    TIJDEN

los, bracht de beduimelde geleerdheid onder de lamp. Met een grimmig, bijna snauwend gezicht, bekeek-ie éen voor éen de titels, stutte het hoofd op de handen. Dàt had-ie nóóit geleerd. Wie praatte ’r in zy'n jeugd van Frànsch op de scholen? Was ’t al niet mooi genoeg dat-ie ’n hand schreef zóó loopend, zóó gelijk alsof ’t gedrukt was? Maar nou met den nieuwen tijd zou ’t niet lang duren of z’n zoons groeiden ’m over ’t hoofd, ’n Kind hield geen respect voor ’n ouwer as ’1 geleerder wier. Nee, dat had-ie straks best gemerkt met Jan die an z’n moeder in ’t Fransch zei hoe lâât’t was....

Z’n pijp zakte op ’t tafelblad. Vóór ’m leien de kinderboekjes met raadselachtige opschriften.... „Nouvelle Grammaire française”..., „Nouveau Recueil de thèmes et d’exercices”.... „Choix de lectures et de dictées françaises envisagées au point de vue chrétien à l’usage des maisons d’ éducation, des gymnases et de T instruction privée*.... Het was een mysterie, een niet te vatten geheim. En Jàn las dat, Jàn studeerde in mirakuleuze boekjes — Jan zou over ’n tijd.... Even peinzend, leunde ’t mannetje in z’n stoel. Z’n pijp was uitgegaan. Z’n slaperige oogjes keken naar ’n kamerhoek. Toen denkend an z’n eigen jeugd, hoe-ie zich zélf dubbel-boekhouden had geleerd, knikte-die beslist voor zich uit. ’t Zóu, Móést. Je hield ’t ontzag ’r niet in als je zoon op z’n Frànsch zeggen kon hoe laat ’t was en je er bij zat met open mond, zonder te begrijpen. Als-die nou g e 1 ij k ’s avonds begon, kon-ie g e 1 ij k opleeren. ’t Móést, ’n Vader most zich niet blootgeven an ’n kwajongen van elf. D e Grammaire openslaand, ’t vermoeid hoofd in de handen geboord,