Schetsen, deel 7

NIEUWE TIJDEN

van getallen als 73859X3^{12 en} precies de fouten opsnorde — dan nam-ie zich voor nèt zoo knap als vader te worden. ⁹n Paar maanden later ging Jan over, over naar de hóógste klasse, waar ze Fransch leerden. ’t Duurde geen week of de snuggere rakker zei tegen z’n moeder: „Mère” en als vader wat zei, antwoordde-die „Owie père” .... Dit nu lijkt simpel en gehéél gewoon, maar het grijs boekhoudertje, keek met verschrikte, benauwde verwondring. Als Jan van de school thuis kwam, riep-ie „Bejour mère!” — als moeder ’m vroeg of-ie nog ’n boterham lustte, praatte-ie deftig „sievoeplee mère” — als ze zei: _wJan, hoe laat is ’t?”, knikkelde die geheimzinnig „Cinq heurès” — moest ze ’t nog eens vragen, antwoordde die pedant „cinq heürès, mère, père, sievoeplee” .... Vader keek dan naar de tafel, plette de lippen in ⁹t gehaar van z’rt snor en z’n baard, fronsde norsch de wenkbrauwen dat ze mekaar bijna raakten en met een van drift grommende stem snauwde-die: „hou je moeder niet voor de mal, kwajongen — je weet dat je moeder je niet verstaat!” — Dadelijk zweeg ’t jogje, bang voor vader.

Dienzelfden avond las ’t mannetje voor ’t eerst van z’n leven ’t kapittel met halve aandacht. Toen die klaar was, dee-die niet als gewoonlijk, lei-die z’n ijzeren bril niet op de leeren kaft, dronk-ie de koffie-kom niet leeg.

„Is ’r iets?”, vroeg moeder ’n beetje ongerust.

„Nee-nee,” zei-die jokkend. Ja, hij jókte en dadelijk jokte die wéér, want toen ze opstond om naar bed te gaan, bleef-ie zitten. Hij most nog wat bij werken an kantoorboeken. ⁹t Was nou druk ....

Niet zoodra was ze echter de kamer uit, of op z’n kousen loopend, sloop-ie naar den kamerhoek waar ’n stapeltje jongensboeken leien. Jan had ⁹r ’n leertje om gewonden. Voorzichtig gespte hij het