Schetsen, deel 7

U4    NIEUWE TIJDEN.

Was het dan wonder dat de jongens, als ze gestoeid, geravot hadden, als ze met rooie hoofden voor ’t middageten binnenstoven, gauw nog even d’r handen gingen wasschen en d’r warharen borstelen, omdat vader zoo streng keek als-ie den bijbel opensloeg en ze met z’n groote oogen an ’t huilen zou hebben gemaakt, als ze met smèrige knikkerhanden naar ’t Lezen luisterden.... Was het wonder dat vader hun alles was, ’n vader zooals er maar één op de wereld bestond, ’n vader die van èlk ding verstand had, ’n vader die haast den héélen bijbel — den bijbel — van buiten kende, soms las zonder de schriftuur te zien — zoo maar voor zich uit — over z’n bril heen — wel vijf minuten lang — ’n vader die uren vertellen kon uit ’t ouwe testament en de bijbelsche geschiedenis?

Jan ’t oudste jongetje, ’n ventje van tien, twaalf jaar, stofte als-ie ’t over z’n vader had.... „Me vader,” zei-die wel met schreeuwrige blufstem als-die bij andre joggies aan ’t opsnijjen was: „me vader — nou hoor! Die weet méér as de dominee — nou hoor! Ja, da’s waar, hoor! Me vader is zóó geleerd — dat as-die wou — as-die wóu — nou dan wier-die professer — maar hij wil niet! Da’s waar hoor!” En als de andre jongens dan werom bluften van hun vader, die dit en dat kon, snee Jan wilder op: „Zoo — zoo — en kan jouw vader de bijbel van buiten? Jouw vader — ’t zal wat — die weet niks niemendal — die mot is bij mijn vader kommen — puh! — mijn vader slaat jouw vader dood — die weet ommers niks, jö!”....

’s Middags na, zoo’n dispuut, keek-ie bewondrend naar ’t grijs mannetjeshoofd, dat las, las — zonder te lezen en als ’t dan avond was en vader z’n schriften inkeek, de schriften met cijferrekeningen, de lange optelsommen en de vermenigvuldigingen