Schetsen, deel 7

io8    KEERZIJ;

phische verwarring. Laten we toch voor alles de feiten rangschikken. Eén feit is mij meer waard dan honderd beschouwingen. Welnu, ik veroorloofde mij eenige statistieke gegevens te verzamelen”.

„Laat hooren!” schreeuwde een snobistische mossel.

En een nieuwsgierig gedrang van spieringen, blieken, zeemuizen, scharretjes, wijtings, zeekatten, poontjes, garnalen en meedere kokkelekanen kwam om den spreker, die een reeks beschreven zeewierbladen voor £ich spreidde.

„Vrienden en vorschers,” sprak de geleerde kok-kelekaan, na een weinig geschraapt en een teugje gedronken te hebben: „gedurende vele jaren observeerde ik dat het verschijnsel op z'n vroegst in Juni, met het warme weder begint, ’s Morgens is het sporadisch. Tegen elf uur en tegen vier nemen we vermeerdering waar. ’sAvonds zag ik het nooit, evenmin bij regen of storm. Een feit van beteekenis evenwel constateerden we op Woensdag, Zaterdag, doch vooral op Zondag. Speciaal op die dagen was het getal verontrustend en ziedaar mijn éérst op feiten en cijfers gebasseerd axioma: Op Woensdag, Zaterdag en Zondag komen de gele zuilen en gele lapjes bepaald zwart te water om na eenigen tijd van kleur te veranderen. Dit gaat gepaard met eene positieve slijkerige afscheiding dewelke ik chemisch onderzocht en waarinikorga-nische bestanddeelen ontdekte.”

Levendig vin-geklap en hoera-geslobber stoorde den spreker een oogenblik.

Geflatteerd vervolgde hij: „ja, geachte vrienden en vorschers: deze waarneming was zoo opvallend, dat ik nauwlijks het zonnespectrum ter nadere bevestiging noodig had. De spectraal-analyse stelde