Schetsen, deel 7

KEERZIJ.    10    7

zijn. Maar zoo die theorie als basis voor verdere argumenteering kan en moet dienen — zoo blijft er aan de andere zij de moeilijk oplosbare vraag hóé die leelijk-gele zuilen het zónder ademhalingsorganen uithouden ”____

„Juist,” zeide een kwal met grijze slijmraden aan

de slapen: „sléchts in A q u a waarheid En *n

waarheid als ’n koe is de stelling dat wat beweegt en zelfs zóó ongracieus trapt als dit zonderling soort leven èrgens kieuwen móét hebben — tenzij we het verschijnsel als een gezichtsbedrog accep-teeren” ....

Die verregaande stomheid prikkelde ’n horentoren.

Met ’n vaart stoof-ie uit z’n schulp en levendig bewerend, als een prof die ’n blunder herstelt, ging-ie te keer tegen het stupiede vermoeden der kwal:

Gezichtsbedrog!^w, kreet-ie: „nee, om den drommel niet. Van dichtbij heb ik met ’n scharretje en met ’n zeemuis de zaak bestudeerd. Er is geen sprake van fictie. Ze trappen en maken ’n herrie dat je wèl doet uit de omgeving te blijven. Met dat al zijn ze geen visch, nog ander welgeschapen water-wezen. Indien je de natuur niet in alle opzichten respecteerde, zou je geneigd zijn om deze abnormaliteit te lachen, ’t Is ’n leelijke vertooning, *n zeer absolute ontsiering dezer domeinen. Kijk me bijvoorbeeld zoo’n paar spillen eensaan! Knokkels en latten! Voorwaar een wonder hoe ze hier komen. Langs volkomen logischen weg zijn we geraakt tot het begrip der substantie die een verschijnsel in het algemeen onderlegt. Uit het bestaan der abstracte substantie heb ik gepoogd het bestaan van verschillende concrete verschijnselen af te leiden. Maar eene substantie is geen waarneembare realiteit” ....

„Dieu et mon droit!*, geeuwde een kokkelekaan, de schoone rede onderbrekend: „welk een philoso-