Schetsen, deel 7

OOGENSPEL.    99

Toe, drink ’n koppie, ” hield ze aan, zonder z’n antwoord te wachten.

Het theepotje tikte tegen den koprand, de melk scheutte neer.

„Heb-ie geslapen?”....

„Ja,” zei hij stug.

Langzaam slurpte-die thee, blazend, driftig slikkend — en de ouwe stilte was wéér in ’t kamertje, de stilte met ’t hoepelgerinkel buiten.

„Jazzus — die aaklige lamp,” morde ineens ’t kind, knorrig opheffend ’t hoofd: „je kan haast niet lezen” ....

„Nou lees toch maar,” suste de moeder: „morgen zal ’k ’r wel is nakijken — de pit is te klein”____

„Nee de pit sluit niet an,” zei hij, doelloos meepratend.

„As d’r maar geen brand van komt,” praatte het kind, ’t hoofdje weer bukkend en lezend.

„Nee — ’r komt geen brand,” zei de moeder.

Tóch keken ze nu naar de lamp, hij en zij en van de lamp daalden hun oogen in lijn van ontmoeten, héél kort en héél schuw, alsof ze iets dachten, tegelijk, en mekaar even moesten zien om de bangheid, de schichtige zonderlingheid van ’t hun hoofd doorspattend woord, te ontloopen. Het had geen seconde geduurd, geen séconde dat ze mekaars oogen zagen, vermeden.

Toen las ze weer advertenties, gejaagd, angstig alsof ’r iets gebeurd was, dat niet had moeten gebeuren, niet gebeurd zou zijn als ze niet toevallig van de lamp omlaag hadden gekeken. Hij, bukkend, met den arm op z’n knie, streek de krant glad, begon zwijgend naar ’t papier te staren.

Buiten snerpten ijzeren hoepels over de keien, staalvlammetjes sprenklend door ’t straatje, door den winkel, door de achterkamer. En ’n luide,