Schetsen, deel 7

98    OOGENSPEL.

op-den-dag door ’n tuimelraampje droop, most je al vroeg petrolie verstoken.

In ’t straatje felde gerinkel van ijzeren hoepels. De jongens konden zoo uren lang ravotten tot ze naar bed moesten. Anders zou ’t doodelijk stil geweest zijn, met alléén het plofjes-gedoe van de lamp en ’t rustig ademgesnuif achter de krant.

Klam plakten haar handen ‘t warm wangvleesch. ’t Bonzend geklop van ’r polsen voelde ze tot in haar hoofd met vreemde beweginkjes natrillen. Star bekeek ze de adverienties, de zwarte letters die golfden op ’t roode lampe-gedein en dwazerig lezend, lezend door de stugge woorden heen, tobde ze, sneller van ademhijging, tot ’r oogen nat werden en ze niks zag dan ’t tafelzeil, ’t wazig vervloeiend zeil met ’t kringelend, drijvend wit van ’t papier.

Eén zwak momentje snuifde haar neus, benauwd ’t snikken bedwingend dat uit haar heele hoofd, uit haar hersens bérsten wilde. Maar om ’t kind naast haar, vooral om hém — slapen dee die niet — got nee — hoe zou-die kunnen slapen na ’t heet gesprek van straks, toen Anna nog niet thuis was — hoe zou die kunnen as-die ’s nachts zelfs geen óóg dicht dee — beet ze op haar lippen, kneep ze 'r nagels in ’r wangvleesch zichzelf dwingend tot lezen van 't vér-affe dat in de advertenties stond.

De krant frommelde, zakte van z’n gezicht. En zónder schuwheid-voor-lamplicht van man die geslapen heeft, keek-ie stijf in ’t dansend gegons van de vlam.

„Koppie thee?” vroeg ze verschrikt.

Nee — knikte z’n hoofd. Z’n lippen waren ver-groefd in ’t gewar van z’n snor en baard — z’n oogen bléven in stroeve lijning naar de lamp. Alles an z’n gezicht, z’n omkringde oogen, z’n mageren neus, de zorgvol puilende jukken, was bedrukt, levens-versleten.