Schetsen, deel 7

De krant vouwde over z’n neus, over z’n baard, over z’n voorhoofd.

En zoo, met de beenen schuin gespreid regelmatig ademsnuivend tegen ’t hard papier aan, leek-ie gewoon te middagdutten.

Maar zij, vól onder de lamp, ’t zorggelaat naar de andere helft der krant gebogen, de armen lustloos op tafel gestut, wist dat-ie niet sliep, wist dat z’n regelmaat van ademsnuiven bedrog was, wist dat-ie met de oogen ópen achter ’t krantepapier lei.

Naast haar in prettige aandacht van kinderlectuur zat Anna, ’t eenig dochtertje, bleekjes, ouwlijk.

De lamp kwijnde met puffende schokjes. De brander was stuk. Telkens plofte % roodde ’t licht als met aarzlende schaduwzwevingen, dempten de kontoeren in bizarre wiegling.

De deur met het tulle gordijntje die naar den winkel voerde, stond aan. Zoo kon je ’t oog op de voordeur houen en om dezen tijd kwam *r toch niemand. Nou al de lichten in de étalagekast opsteken was zonde van ’t geld. Ook naastan in den kruie-nierswinkel, wachtten ze tot de scheemring in ’t straatje héélemaal weg was en an de overzij bij Piek waren ze nooit te vlug met de winkellampen. In den zomer had je ’t altijd. Achter, waar ’t licht

SCHETSIN FALKLAND. VII.    n