Schetsen, deel 13

214

„Wees nou niet kinderachtig, vrouwtje... Er is niets, er is niets gebeurd... Laat me nou even rustig zitten.”

Ze zweeg, aanduwend het blonde hoofd tegen zijn borst. Hij hoorde precies de rustige ademgeluidjes, keek in de kleine gasvlam, die nu weer leek een vlinder met onrustige, gele, vleugels.

— Kwam het dan weer terug. — Was het niet te begraven in de gezonde, eerlijke oogen van een vrouw — niet te vergeten in den kring van geluk, die in alle woningen is. — Was het niet weggekust door twee zoenende jonge lippen, zoo lang, zoo ontzettend lang. — De een had gesproken van melancho-olie — een ander van te weinig lichaamsbeweging. — Frits had het woord Weltschmerz gebruikt. — Wat zei dat? — Hadden zij hem ooit geholpen. — Was hij ze niet ontloopen, om dan maar weggehurkt te zitten in een koffiehuis, waar hij ’t niet uithouen kon, waar de menschen hem drukten en het gepraat hem gehinderd had. — Dat waren de zwarte jaren geweest, — Die waren weg, lang weg, vergeten èn gehaat. — Kwamen ze nou terug, terug, terug...

Was hij straks niet opgewekt naar huis gegaan — waarom was hij in ééns zoo anders geworden — had hij de menschen gezien als schimmen, met een bewegen van armen, beenen, lijven in duistere, lange straten, waarin tramrails als slangen leien, waarin geelverlichte vakken van huizen stonden — waarom had hij zoo plots de sterkte van zijn eigen leven voelen wegschemeren tot die ouwe, vreeselijke lusteloosheid — waarom, zoo vreemd-onverwacht, midden in zijn geluk, had hij de stad gezien als een klein ding, met muren, schrikkelijk veel gore, roode muren, — waarom had