Schetsen, deel 13

195

’n mensch toch raar gemaakt was. .. dat je zoo hol was van binne. . . Je zou zwere dat d’r iemand in ’t donker op de deur klopte. .. Wat ’n mooie gouwe bril had-ie... Wat had-ie warreme vingers ... nee maar Gompie!... nou teekende profester met ’n potlood op d’r blo’ote lijf. . . ’t leek wel ’n suikerhart... ze werd d’r warrem van... ze zweette op d’r voorhoofd. . . Nou keke ze allemaal naar d’r, de heere op de stoele .. . ze keke naar wat profester teekende... Wat werd ze nou moe ... en dat ’t hier zoo benauwd was .. . zoo warrem . . . maar ze sneje d’r lekker niet... ze sneje d’r niet zoo as Toos.. .

De lichtblauwe oogleden hingen zwaar over de oogen. Er was een groote rust in de kamer. De scherpe, puntige pen kraste, de stemmen klonken soms gonzend, de kachel pruttelde. De studenten schreven haastig of keken naar het waswitte kind in het bed. Ze hield haar handen gevouwen, het hoofd lei iets op zij. Korte ademgeluidjes kwamen uit den kleinen drogen mond. Het bed met de witte lakens, de verfomfaaide dekens, stond scherp in zijn harde lijnen in den kring van de mannen.

Het wit van de lakens, de marmeren witheid van het kind waren omvat in de donkere vlakken der kleeren, waarin het robuste vleesch van handen en gezichten kwam kleuren. Half gebogen met een grijze pluiming der bakkebaarden boven de ronding van rug zat de professor, met een geringde hand op de dekens.

Nou werd ze weer wa-beter.. . ’t Was toch wel gezellig zoo . . . dat ware nou allemaal dokters . .. die