Schetsen, deel 13

i gó

kwamme leere van den profester die alles wist. . . nou maar die bleeke zag d’r ook niet voordeelig uit. .. Wat had die zwarte bij ’1 raam ’n neus .. . ’t leek wel niks .. . mot zoo’n groote man nog leere .. , nou breek

me klomp......most ze nog lang blijve. . . Ze kreeg

zoo’n slaap. .. Kemiek as je zoo lui lag.. . moeder had net de wasch vandaag... en morgen dat groote kantoor op de Heeregracht... wat brandde die kachel... daar kreeg je ’t benauwd van.. . Was ’t nou weer om te stoke? . .. Slape zou ze toch maar niet... as je slape ging sneje ze je op e om je van binne te kijke . . . zoo as met Toos d’r been. ..

„Exitus letalis ^x) staat te wachten. . . Tijd niet te bepalen” .. .

Wat of profester nou weer zei. . . Joopie kon ook Frans parrelevinke. . . Maar nou was ’t gedaan. Profester kleedde d’r an en de zuster kwam binnen. Ze was in ééns klaar wakker, nou ze heen mocht, bij Toos. Zuster droeg haar weg in de wollen deken. Toos lee al te kijken.

„Wat be jij ’n tijd weggebleve!” . . .

Riek bleef even ademhappen van benauwdheid onder de dekens. Toen zei ze met oogen gróot-open: „Ze hebbe me lekker niet... gesneje”...

*) De dood.