Schetsen, deel 13

192

„Ikke? .. . Nee ... Je legt hier wat lekker ... Je zou d’r voor je plezier komme . .. Heb jij van-morgen ook sjokola gehad?” . . .

„Nee, pap.”

Ze lagen nog te praten in de groote ziekenzaal van het Binnengasthuis, toen de pleegzuster kwam.

„Riekje, je moet even mee naar de kliniek.”

„Wordt ze nou ook gesneje?”

„Nee, domme meid, Riekje wordt niet gesnejen.”

De zuster wikkelde Riekje in een wollen deken, nam d’r in de armen, droeg d’r weg.

„Da-ag!” riep Toos.

„Da-ag!” . . .

In de gang, angstig, benauwd — vroeg ze nog eens: „Zuster, ze zelle me toch geen pijn doen?” ... — „Nee, Riekje, wees maar niet bang.”

De deur van de kliniek ging open. Zuster lei d’r voorzichtig in een bed en ging heen. Onrustig keek Riekje rond, verlegen bij het gezicht van zooveel menschen. Een heer met gouden bril, kaal hoofd en grijze bakkebaarden, een heer die vriendelijk keek, kwam bij het bed zitten. Die kende ze.

Da-was de profester. Maar de andere twee die bij d’r bed zatte en al die heere in de rondte. .. die d’r ankeke .. . zoue ze d’r nou ook gaan snijje .. . maar ze zag nergens messe... en de profester keek zoo vriendelijk.

„Doe nou even je jakje uit, kind.”

Hij hielp haar en tikte zachtjes op d’r wangen.

. . . „Wees nou maar niet bang .. . We zullen je geen pijn doen” . . .