Schetsen, deel 13

KLINIEK.

„Toen zei d’r een ... je mot tot honderd telle . . . ze keke me allemaal an. . . Kind, ik was zoo verlege. . . Toen begon ik een, twee, drie, vier... en toen heb ik geschreeuwd tot ik sliep . . . Gek hè?” .. .

„Hebbe ze je opengesneje, terwijl je sliep?”

. .. „Da-weet ik niet... Ik lag weer hier toen ik wakker werd ... en toen was ik zoo ziek as een hond . . . en toen stak mijn been, maar ze hadde ’t vastge-bonde ... en je kon d’r niks an merreke.”

. .. „Heb-ie dan niks gevoeld?”

. . . „Niks . .. Kan jij merreke da ze je snijje as je slaap?”

. . . „Da-weet ik niet” . . .

.. . „Mot jij ook gesneje worre?”

... „De zuster zegt van nee.”

.. . „Wat scheel jij dan?”

... „De rhumatiek is me naar binne geslage.”

„Doet dat pijn?”

„Nou hoor! Me hart klopt soms verschrikkelijk . .. en dan krijg ik ’t zoo benauwd” . . .

„Ze dachte eerst da’k dood zou gaan.”

„Was jij d’r bang voor?”