Schetsen, deel 13

ïSg

„Wat is er?” vroeg ze ongerust, toen hij op eens, half-verschrikt uit het portier keek.

„Niks, niks.”

„D’r is ietsV’

„Wel nee.”

„Je verbergt iets, Jo.”

„Ach wel nee, wel nee.”

„Heb je... je moeder gezien?”

„Nee kind, d’r is niks!”

„Geef me je woord!”

„Gekkinnetje. . . vertrouw je me al niet op den trouwdag?”

„We zijn toch ’t huis van je moeder voorbijge-rejen ?”

Ja.”

„Was ’r wat te zien ?”

„Vraag nou niet” .. .

„Ik w i 1 ’t weten” .. .

„De gordijnen waren neergelaten”. ..

„Anders niks?”

„Nee.”

„Op je wo o r d?”

„Guus, Guus, da’s tweemaal!”

„Ik kan ’t niet helpen, maar ik ben zoo ongerust!” „Ben ik er dan niet?”

* ¹

*

In de woning van den vriend stond een koud déjeuner klaar.

De bruid was even boven.

Bij het raam stond-ie.

¹