Schetsen, deel 13

176

„Klaar zet jij je glas ook wat verder op, anders gebeurt ’t weer.”

„Wil je nog een stuk, Dolf?”

„Dank u.”

„Kom neem nog ’n pootje.”

„Dank u.”

„Ze moeten op in ’t ouwe jaar.”

„Nee ik neem liever een stukje tong.”

„Heb ik niet gezegd, dat je gerust een had kunnen laten staan?”

„’t Is morgen ook goed.”

„Vier minuten voor twaalf!”

„Pa. kijk eens op uw horloge!”

„Ik heb de klok straks gelijk gezet.”

„Leen, let jij op de klok, terwijl ik schoone borden geef.”

„Haast je dan wat.”

„Akelig spook, hou je nou niet of je dronken bent.” „Ik ben dronken, he usch.”

„Pa kijk dat malle spook eens!”

Lang, lang vroolijk-opklinkend gelach, zoo vroolijk als het schitteren van de zilveren vork, die in zijn hand rust.

„Dolf, je bord.”

„Dank u.”

„Hoe vin-je ze?”

„Prachtig.”

„Heb je ooit zulke dikke tong gezien?”

„Kolossaal.”

„Ze sprong de mand uit.”

„Moeder wou ze voor morgen bewaren om te koken.” „Nee, gebakken is ze lekkerder.”