Schetsen, deel 13

175

zn neus snuit zullen z’m ankijken... Let d’r iemand op ’m ?. . . Kijken ze ’man?... Als z’m ankijken zien ze dat-ie huilt... Nou is de traan, die ééne, die heete, in z’n bord gevallen . . . Kijken z’m an ? . . . Nee . . . Goddank, nee! . . . Klaar zegt iets ... Ze lachen . . . Goed zoo . . . Nou heeft-ie meegelachen... Ze merken niks ... ’t Is voorbij . .. Maar ze moeten nog niet met ’m spreken... De oogen voelen nog nat... Ze voelen zoo rood. . . Nou zal-ie blijven kijken naar zijn bord, tot er wéér wat gezegd wordt. . .

„Negen minuten voor twaalf!”

„Kind wat drink jij!”

„Ik wil dronken worden.”

„Ma, Klaar wil dronken worden.”

„Klaar pas op... Z’ is koppig.”

„Kan me niks schelen.”

„O! ... ik heb ’m!”

„Schei toch uit gekkinnen!”

„Trek je mee an ’t trouwbeen, Marie?”

„Niet valsch doen, jij neemt ’t langste end!”

„Je kunt ’t niet vasthouden, ’t is zoo vet.”

„Hoera! Hoera! Ik heb ’t kortste!”

„Leentje trouwt ’t eerst, pa!”

„Heerlijk, heerlijk, ik trouw ’t eerst, jullie blijven ouwe vrijsters!”

„Daar heb je ’tnou... Kun je dan niet zien watje doet?” „Nou ’t was maar een ongelukje.”

„’t Heele tafelkleed bedorven!”

,,’t Gaat ’r toch uit met zout.”

„Dolf geef ’t zout eens aan.”

„Veel op doen, nog meer. Zoo. Laat nou maar stil drogen.”