°t Geld groeit hier op de stoep - dat hebben weer die twee meissies gebracht - ze raapten ’t op, waar ’k bij was..
‘Lag ’t weer op de stoep?’
‘Ja, meneer. In ’t hoekie. Ze schelden en zeien: juffrouw - d’r leggen wéér centen op de stoep.’
‘Da’s kolossaal!’ zei ’k lachend: ‘me stoep is betooverd...’
‘Meneer, ik vin ’t akelig,’ zei Ant; ‘öf de cente binne niet pluis, öf u laat ze ’s nachts uit uw zak valle, as u van ’t krantebero komt...’ ‘Nee, Ant,’ zei ’k stellig, ‘ik heb ze niet laten vallen...’ Het was met stelligheid te zeggen, daar ’k den gepasseerden nacht zonder ’n dubbeltje thuis was gekomen.
Bij het ontbijt moest ’k telkens glimlachen over de wonderen der wereld. Welk minnaar van theatercritieken lei z’n waardeerende penningen op m’n stoep? Was het een mop van kennissen? Was de stoep laat-nachtelijk vergaarplaats van snorders en schuim die hun buit controleerden, gestoord werden? Hoe het zij: de stoep bracht geluk aan. Want ’k kon Ant ’r halven dag betalen...
‘Mijn stoep is verbazend curieus,’ vertelde ik ’s avonds op de redactie. Ieder die ’t hoorde vond het vreemd. En Annetje en Maartje kregen weer ’n cent voor haar braafheid.
Maar den vierden Zaterdag werd ’t te machtig. Om half drie schelden de zusjes en lachten.
‘Meneer - Maartje heit weer een gulden in ’t hoekje van de stoep gevonden...’
°n Gulden?’, zei ’k ongeloovig.
‘Ja meneer - daar lee-die,’ wees ze met ’r grappig vingertje.
‘Zoo,’ zei ’k, nu onrustig-nadenkend. ’t Kon niet. Ant had pas de stoep gedweild - ’k had zelf staan toekijken in ’t zonnetje.
‘Waar lei-die?’, vroeg ’k, den kokenden gulden in de hand.
‘Daar,’ zei Annetje zeker, ‘daar waar uw voet is...’
‘Wie heeft ’m opgeraapt?’
‘Zij,’ wees Annetje, ‘maar ik zag ’m ’t eerst in de zon blinken.’
‘k Draaide den gulden rond, keek ze streng aan.
‘Wie jokt ’r nou?’
‘Jokken, meneer?’ zei Maartje kleurend; ‘motte we jokke as we cente op de stoep vinde?’
‘Nee,’ zei ’k, ’t niet begrijpend, °t is heel mooi dat jullie aanschelt -’t is héél...’ ’k Zocht naar centen, gaf ze niet. °k Heb geen centen
99