Schetsen en vertellingen

Ze liepen nu met de goudkop naar de keuken.

‘Ach jee - die heit ’t snot/ zei Ali ’t dienstmeisje.

‘Ja, dat wéten we!’ riep juffrouw Margriet gesjokkeerd; ‘help liever ’n handje!’

Juffrouw Suzan hield de kip vast, heel teer en voorzichtig - Ali het bakje met boorwater en juffrouw Margriet, die een stukje van de spons had gesneden, bette de gezwollen oogen met zachte liefderijke betjes.

De kip nieste.

‘Zie je wel dat-ie verkouwen is/ - zei Suzan; ‘as die nou maar is goed zwéétte/

‘Maar hoe laat j’m zweeten/ peinsde juffrouw Margriet, het sponsje in het boorwater doopend.

‘Zou zoo’n dier geen camillenthee slikken?’ vroeg Suzan, ernstig de lippen plettend.

‘Je mot ’m peper voeren/ ried Ali aan, ‘van peper raken ze d’r snot kwijt...’

‘Onzin/ betoogde juffrouw Margriet - eventjes terugwijkend omdat de kip te spartelen begon - ‘kom nou snoesie - kom nou -De kip nieste nóg eens.

‘Ze kan wel gelijk hebben/ zei Suzan weer; ‘peper is best voor kippen.’

‘Zal ik ’n beetje peper in warme melk doen, juffrouw?’

‘Ja, doe jij dat maar!’

Suzan zat met de blinde kip op haar schoot - de meid warmde een beetje melk.

‘Als je nou niet beter wordt/ sprak juffrouw Margriet, ‘dan weet ik ’t niet - hé kippie? Nou niet spartelen. Zoet zijn! Morgen krijg-ie weer allemaal lekkers. Zoo. Nou je bekkie open en braaf slikken.. Voorzichtig goot ze een lepeltje melk met peper in den opengetrokken bek. De kip rukte den kop - slikte.

‘Mooi zoo,’ zei de ouwe juffrouw en toegewijd als een pleegzuster goot zij scheutje na scheutje in ’t keelgat van ’t worstelend beest.

Evenwel den volgenden dag was de kip erger. De oogleden, sterker gezwollen, overkolden de oogen - de heele kop leek misvormd. Juffrouw Suzan had den groenteboer geraadpleegd - die hield wel vijftig kippen - en nog eens trachtten zij in de keuken het dier te

93