Schetsen en vertellingen

Piet zong niet, ging niet in op de vriendelijke verzoeken van tante Stans.

Hein heeft gelijk, dacht zij; de koopman heeft me bepaald bedot, ’n wijfje voor ’n mannetje verkocht.

Die gedachte hanteerde haar. Ze moest er het hare van hebben. In het benedenhuis woonde een dame, die er ook kanaries op na hield. Van die leende zij voor een halven dag een vroolijk wijfje, dat ze dicht bij Piet in het groen zette.

Het wijfje sprong vlug van het stokje op en neer, tjilpte, maakte het hof aan Piet, maar Piet nam er niet de minste notitie van.

Hij at, dronk, ravotte, tjilpte zelfs niet weerom. Een schrikkelijk ongevoelig dier. Een hart van steen.

‘Zie je wel dat onze Piet ’n wijfje is/ zei Hein dien middag, toen Stans hem de lotgevallen van den dag verteld had, ‘positief ’n wijfje - anders zoud-ie gezongen hebben. En wat gróéit-ie! Hij is wel tweemaal zoo groot!’

‘Onzin! Onzin!’ zei Stans benauwd, ‘dat bestaat niet. Da’s je verbeelding. Hij heeft pas gegeten...’

‘Dan is die ziek,’ meende Hein; ‘Zoo’n dikte is ongezond.’

De ouwe dame zat terneergeslagen bij de kooi. Nu al twee weken had ze over niets anders gedacht dan over Piet’s welvaren. En nou zoo’n tegenslag, ’n Ziek wijfje in plaats van ’n zingend mannetje. Maar ’t dee er weinig toe. Ze kon Piet niet an z’n lot overlaten, ’t Was ’n lief, gehoorzaam tam diertje en as-ie nóg vetter werd, had-ie kans in ’n beroerte te blijven, ’t Beest moest zich ook wel gruwelijk bij z’n zaadbak vervelen. En allicht kwam ’t ’r dan toe zich ziek te eten.

De veearts zou ’t weten.

Hein was nauwlijks de deur uit of ze zond een kruier naar ’n veearts in de buurt.

Ze bracht een zenuwachtigen middag door, telkens uitkijkend naar de deur. Maar hij kwam eerst tegen den avond toen Hein thuis was. 'Meneer/ zei Stans, ‘we hebben een engel van ’n kanarievogel die niet zingen wil en zoo akelig groeit...’

'Groeit?’ vroeg de arts verwonderd, die al meer mals had gehoord, maar zóó iets nog niet.

‘In den tijd van twee weken is-ie wel tweemaal zoo dik geworden,’ zei Hein, ‘ik heb al aan jonge kanaries gedacht.’

90