Schetsen en vertellingen

met z’n heldere oogjes. Zoo schuw as-die nou in ’n hoekje wegkroop, ’t Was me ook ’n reis voor zoo’n diertje. Hij moest z’n oogen wel uitkijken nou-die voor ’t eerst van z’n leven in de tram zat...

Half zes kwam Hein thuis met ’t gewone apéritif-kleurtje. Tante Stans wachtte genoeglijk in den leunstoel, zei geen woord. Hein zag niéts en de Saksische kanarievogel piepte zelfs geen onnoozel pietje. Stans dee geheimzinnig, dekte de tafel praatte met haar broer, schepte de soep op - vandaag voor het feestmaal sóép! - gluurde voortdurend van Hein naar Piet, zich er over verkneuterend dat hij zoo dom was om het lieve dier niet te zien. Maar eindelijk kreeg hij het cadeau in de gaten, stond met een vollen mond op, zoende Stans met denzelven, bleef in bewondering voor het roodhouten kooitje waarin Piet te slaapsoezelen zat.

‘Wat ’n liéf beest,’ meende hij, den bril verzettend - met den dag werd hij kippiger - °n pracht van ’n kanarie...’

°n Echte Saksische,’ lei Stans uit, °n mannetje, dat prachtig op slag is. Van avond zal-die natuurlijk wel niet zingen van de vreem-digheid.

‘Nee, natuurlijk niet,’ bevestigde Hein, ‘dat kan wel dagen duren.’ Ze bleven in bewondering voor het kooitje.

Piet, wakker geschrikt door Hein’s welgedane schaduw, keek lodderig op, trippelde rond met inzakkende pootjes.

‘Piet - Pie-ie-iet!’ moedigde Stans hem aan. ‘Zou ’k ’m ’n gehaktballetje geven?’ informeerde ze gul.

‘Nou, laat ’m de eerste dagen maar vogeltjeszaad eten,’ zei Hein, terugpassend naar zijn stoel en zich vermeiend in z’n vette soepje met kluifjes.

Ze spraken dien heelen avond over Piet, brachten hem herhaaldelijk bezoek. Het was een snoes van een vogel, met een bekje om te zoenen en zulke zachte oogjes. Tegen tien uur lei Stans een wollen doek over de kooi.

‘Nou zoet slaapies doen, Piet, zoete Piet...’

Den volgenden morgen vroeg was zij al bij den kanarievogel, voerde hem suiker en stukjes beschiut, ververschte zijn water, gaf hem schoon zand en een stukje kropsla.

Piet at van alles, tripte levenslustig door het zand - maar zong niet en, wat vreemder was, sprong niet op de stokjes.

‘Kou gevat,’ lei Hein uit. °n Beest krijgt net zoo goed rhumatiek als

88