Schetsen en vertellingen

‘Heb ü dat an ’t kind geleerd/ zei de dochter knorrig.

‘Ja/ knikte de oude man en nóg eens vroeg hij:

‘Goed onthouen, en wat is ie nog meer?’

‘Me vader is ’n schurk en ^?n dief/ zei het kind stevig - bladerend in het prentenboek.

DE KANARIE

Uitermate vergenoegd knoopte tante Stans den handdoek om het kooitje, liep het Amstelveld nóg eens langs, bekeek de uitstallingen, fluisterde terwijl met aller-aanminnigst lachje door den handdoek heen: ‘Piet - zoète lieve Pie-ie-iet!*

Voorzichtig vermeed zij het gedrang, stapte op de tram, knuffelde zich in een der hoeken, de beide handen om het kooitje. Ze voelde zich heusch gelukkig, ’t Was wel is waar ’n klein ding - maar ’n kleinigheid kan ’n mensch zoo’n pleizier doen. Ze liet den conducteur de resteerende twee en halven cent van het dubbeltje behouden, zóó was ze in haar nopjes. En niet licht was zij zoo verspillend-goedgeefsch.

Terwijl streelde ze den handdoek, gluurde door een reetje, vrindelijk toeknikkend het gele vogeltje dat op den zandbodem zat, geenszins van haar notitie nam.

Tante Stans was ’n vrouw van ruim vijftig en ongetrouwd. Zij woonde samen met haar broer Hein, óók ongetrouwd - èn Hein was vandaag jarig.

Om half zes kwam hij van het kantoor waar hij sinds jaren boekhouder was. Geen andere, geen betere verrassing had zij kunnen bedenken dan zoo’n lieve kanarie, ’n mannetjes-kanarie die goed op slag was en zoo vroolijk en gezellig zou staan in de groote bloemenmand in de voorkamer.

En niet duur. ’n Echte Saksische kanarie in ’n kooi voor twéé gulden vijftig was ’n buitenkansje. Met ’m te koopen dee ze iets waarmee zij zelf even blij was als Hein ’t strakkies zou zijn.

‘Piet! Pie-iet! Zoete lieve Pie-iet!’ zei ze knikkend. Er was niemand in den tramwagen. ’n Heele tram voor haar èn voor Piet, dat snoesje

87